ΜΕ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 'Η ΜΕ ΤΗ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;

Δεν έτυχε, πέτυχε. Η Ελλάδα, και επισήμως, δεν είναι πλέον Κράτος Δικαίου.

Η απόφαση των Αντώνη Σαμαρά και Γιάννη Στουρνάρα να αγνοήσουν την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας συνιστούν, είτε μας αρέσει είτε όχι, αυταρχική εκτροπή.

Και η παρομοίωση του Ντανί Κον Μπεντίτ των τεκταινομένων με τα καμώματα του Πούτιν και του Αχμαντινετζάντ είναι η πιο εύστοχη που έγινε τις τελευταίες ημέρες.

 

 

 Το σχέδιο του Σαμαρά αυτό ήταν εξ αρχής: να προκαλέσει εκλογές, με την ΕΡΤ κλειστή και τα ιδιωτικά κανάλια να τον λιβανίζουν, όλη την Ευρώπη στα πόδια του να ευλογάει το «μεγάλο μεταρρυθμιστή» και να ελεεινολογεί τους εταίρους του και φυσικά την επίτευξη της αυτοδυναμίας με σημαία τις μεταρρυθμίσεις.

Τα δείγματα αυτής της τακτικής ήταν πολλά, εδώ και καιρό. Όμως δεν υπήρχε άνθρωπος που να πιστεύει ότι, ενάντια στη στοιχειώδη έννοια κοινής λογικής, ο Αντώνης Σαμαράς θα προέτασσε τη μεγαλομανία του έναντι αυτού που, θεωρητικά, ήταν ο στόχος της κυβέρνησής του: τις αμφιλεγόμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που είχαν και οι τρεις κυβερνητικοί εταίροι υποσχεθεί προεκλογικά. 

Εδώ και δυο μήνες «στενοί συνεργάτες του Πρωθυπουργού», μη κατονομαζόμενοι φυσικά, ελεινολογούσαν τον Αντώνη Μανιτάκη για τις καθυστερήσεις του στις «απολύσεις των επιόρκων». 

Το ότι οι υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας αρνούνταν να δώσουν στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης καταλόγους φορέων που θα καταργούνταν, πολύ δε περισσότερο να συγκροτήσουν πειθαρχικά συμβούλια για την εξέταση των καταγγελιών διαφθοράς δημοσίων λειτουργών ήταν ανάξια λόγου λεπτομέρεια για το μηχανισμό προπαγάνδας του Αντώνη Σαμαρά και των ιδιωτικών τηλεοπτικών δικτύων που έχουν αναλάβει εργολαβικά την προβολή του «θεάρεστου» έργου του.

Όπως ανάξια λόγου λεπτομέρεια ήταν τα πειραγμένα βίντεο που κατά καιρούς διακινεί ο ίδιος μηχανισμός με παραποιημένες δηλώσεις βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και αναπαράγονται ως αληθή, χωρίς τον παραμικρό έλεγχο, από τους τηλε-εισαγγελείς των ιδιωτικών καναλιών. Άλλωστε αναρχοκομμουνιστές είναι... καλά να πάθουν.

Οι ίδιοι μηχανισμοί διέδιδαν εδώ και δυο μήνες «την οργή συνεργατών του κ. Σαμαρά» για την «αντιπολιτευόμενη συμπολίτευση» των Βενιζέλου και Κουβέλη με μόνιμη επωδό: «αν θέλουν εκλογές, ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα».

Στην πραγματικότητα η ΕΡΤ δεν έκλεισε επειδή «από ανικανότητα της κυβέρνησης» δεν είχαν βρεθεί οι 2.000 δημόσιοι υπάλληλοι που έπρεπε να απολυθούν ως τον Ιούνιο βάσει του τρίτου Μνημονίου. Απόδειξη η «υπόσχεση» του κυβερνητικού εκπροσώπου, ο οποίος από τις 13 Ιουνίου έχει εξαφανιστεί, να προσληφθούν ισάριθμοι με τους απολυμένους στον τομέα της Υγείας ή όπου αλλού υπάρχουν ανάγκες.

Τη λατρεία του Σαμαρά για αυταρχικούς - ακόμα και ολοκληρωτικούς - τρόπους διακυβέρνησης φάνηκε σε ομιλία του, την επαύριο της ανακοίνωσης για κλείσιμο της ΕΡΤ. Όπου κατηγόρησε τη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση ότι «δεν προέβαλλε το έργο του Πρωθυπουργού».

Κι επειδή «γλώττα λανθάνουσα τ'αληθή λέγει», είναι δύσκολο να μην παραλληλήσει κανείς τις γεμάτες οίηση δηλώσεις του Γιάννη Στουρνάρα περί «εισαγωγής της ΕΡΤ στο συνεργείο» με τις αντίστοιχες του συνταγματάρχη Γεωργίου Παπαδόπουλου περί «τοποθέτησης της Δημοκρατίας στο γύψο».

Ο στόχος λοιπόν δεν ήταν να γίνουν 2000 απολύσεις για να πάρει η κυβέρνηση τα 3,3 δισεκατομμύρια της δόσης του δανείου. 

Ήταν να κλείσει η ΕΡΤ η οποία, τηρουμένων των αναλογιών, κρατούσε κάποια μπόσικα στη νεοδημοκρατική εκστρατεία λάσπης κατά κυβερνητικών εταίρων και αντιπολίτευσης. 

Ήταν να γίνουν εκλογές τώρα, με θέμα τη «μεταρρύθμιση» της ΕΡΤ και όχι σε τρεις μήνες με θέμα την παταγώδη αποτυχία της κυβερνητικής πολιτικής, με τα εκκαθαριστικά να έχουν φθάσει στους φορολογούμενους και να απαιτούν από αυτούς την πληρωμή φόρων που δε θα μπορούν να πληρώσουν. Κι ακόμα με το φάσμα νέων φορολογικών μέτρων λόγω της υστέρησης των εσόδων, όχι πια λόγω αδυναμίας του φοροεισπρακτικού μηχανισμού, αλλά λόγω της αδυναμίας των πολιτών να πληρώσουν.

Βέβαια το σχέδιο δεν πέτυχε πλήρως. Γιατί κανείς δεν περίμενε την αντίδραση της κοινωνίας, όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά κυρίως, στην περιφέρεια, εκεί που οι άνθρωποι είχαν ψηφίσει μαζικά Νέα Δημοκρατία ένα χρόνο πριν. Γιατί επίσης ο Σαμαράς και οι επικοινωνιακοί του σύμβουλοι, δεν είχαν λάβει υπ' όψιν τους πως οι κυβερνητικοί του εταίροι ήταν ήδη με την πλάτη στον τοίχο, κι ενδεχομένως δεν έχουν πλέον τίποτα να χάσουν.

Η άρνησή τους όμως να δεχτούν τη σανίδα σωτηρίας της αξιοπρεπούς αναδίπλωσης, που τους προσέφερε χθες το Συμβούλιο της Επικρατείας, και η ξετσίπωτη άρνηση, από μέρους του Γιάννη Στουρνάρα, να συμμορφωθεί με αυτήν, δείχνει την απόλυτη περιφρόνηση προς το Δημοκρατικό θεσμικό πλαίσιο. Και αυτό είναι πολύ πιο σοβαρό από την πέρα από κάθε λογική κατάχρηση της διακυβέρνησης μέσω πράξεων νομοθετικού περιεχομένου αντί νόμων, πράγμα που αποδεικνύει περιφρόνηση προς το Κοινοβούλιο: είναι πολιτειακή εκτροπή.

Απέναντι σε αυτή την εκτροπή, την οποία στηρίζει απόλυτα η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ,  το δίλημμα που τίθεται είναι: είτε με τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, είτε με τη Σαμαρική Νέα Τρομοκρατία.

Γιάννης Χρυσοβέργης 

 

ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΤ

Σήμερα, ένας φουσκωμένος διάνος ανακοίνωσε ότι η ΕΡΤ κλείνει κι ότι όλο το προσωπικό της απολύεται. Αυτό μεταξύ άλλων σημαίνει:

1.       Τη διάλυση της αξιολογότατης Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ. Είχα την τύχη να την έχω ακούσει πολλές φορές σε συναυλίες και πάντα με είχε γοητεύσει. 
2.       Τη διάλυση της άλλης ορχήστρας της ΕΡΤ, των Μουσικών Συνόλων, με εξ ίσου αξιόλογη παρουσία. 
3.       Δε θα ξαναπροβληθούν μια σειρά αξιολογότατες  εκπομπές πολιτιστικού περιεχομένου της ΕΤ1 (δεν αναφέρω τα ντοκιμαντέρ γιατί κάποιος μπορεί να μου πει πως τέτοια δείχνει κι o SKAI) 
4.       Την κατάργηση των μοναδικών δελτίων ειδήσεων που, μπορεί μεν να λιβανίζανε την κυβέρνηση, έδιναν πάντα όμως  το λόγο  σε όλο το κοινοβουλευτικό φάσμα και, σε κάθε περίπτωση, αν εξαιρέσει κανείς τη διαστροφή να παίζει πρώτη είδηση πάντα ο πρωθυπουργός, ακόμα και για να μας πούνε ότι πήγε για τσίσα του, πάλι καλύτερο ήταν από τα δελτία των τηλεαστέρων που με ύφος εκατό καρδιναλίων δίκαζαν τους πάντες και τα πάντα (άραγε τυχαίο είναι ότι πολλοί από αυτούς υπήρξαν αποτυχημένοι φοιτητές της Νομικής;)

Όλα αυτά δε θα τα ξαναδούμε, εκτός κι αν υπάρξει επαρκής κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να ανατρέψει τη συμμαχία  Σαμαρά – Χρυσής  Αυγής στη Βουλή.

Αλλά για να συμβεί κάτι τέτοιο πρέπει να υπερασπιστούμε το δικαίωμα ύπαρξης της ΕΡΤ στους δρόμους.  Αν τη σώσουμε τότε επιβάλλεται να αρχίσουμε να συζητάμε πώς θα τη βελτιώσουμε

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ. Από σήμερα η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη, πιθανώς και στον κόσμο, χωρίς Δημόσια Τηλεόραση

ΚΑΛΟ ΚΑΤΕΥΩΔΙΟ ΙΩΑΝΝΑ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΗ

Έφυγε την Παρασκευή, πλήρης ημερών, η εκδότρια Ιωάννα Χατζηνικολή.

Για το πλούσιο και αξιολογότατο εκδοτικό της έργο έχουν ήδη γραφτεί αρκετά. 

 Θέλω να γράψω μονάχα μερικά πράγματα από την προσωπική μας συνεργασία και γνωριμία.

Και να ευχηθώ να γεννάει η κοινωνία μας συνεχώς εκδότιες σαν την Ιωάννα Χατζηνικολή.

Που με την προσωπική τους δουλειά και το δικό τους αισθητικό κριτήριο δίνουν ένα ιδιαίτερο χρώμα στην παραγωγή του κοινωνικού αγαθού που ονομάζεται βιβλίο.

Γνώρισα την Ιωάννα Χατζηνικολή στα μέσα της δεκαετίας του '80, στην αρχή της σταδιοδρομίας μου ως μεταφραστή. Είχα μόλις συγκρουστεί με εκδότη - δεν υπάρχει λόγος να αναφερθώ στο πρόσωπό του, άλλωστε έχει πάψει πλέον να υπάρχει ως εκδότης - ο οποίος αθετούσε συστηματικά και απροσχημάτιστα την προφορική μας συμφωνία για τον τρόπο πληρωμής της πρώτης μου λογοτεχνικής μετάφρασης (Η επί της γης Βασιλεία, του Αλέχο Καρπεντιέρ), ήμουν πανευτυχής που είχα ανακτήσει το χειρόγραφό μου, αλλά με το ηθικό αρκετά στραπατσαρισμένο από τη σύγκρουσή μου με τον εν λόγω κύριο και τα όσα απαξιωτικά είχε πει για την εργασία μου (αργότερα έμαθα πως δε μιλούσε ξένες γλώσσες).

Με προτροπή μιας φίλης μου απευθύνθηκα στην Ιωάννα Χατζηνικολή. Κοίταξε τη μετάφραση, μου είπε πως τη θεωρούσε καλή, αλλά ήταν έξω από το σχεδιασμό της και ότι θα φρόντιζε να το προωθήσει σε κάποιον άλλο εκδότη.

Έφυγα από το γραφείο της, που τότε ήταν στην οδό Σόλωνος λίγο πιο κάτω από τη Νομική, ανακουφισμένος, όχι τόσο από την υπόσχεσή της να μιλήσει για το βιβλίο με άλλους εκδότες, όσο από την εγκάρδια υποδοχή και την ευχάριστη συζήτηση που είχαμε.

Λίγους μήνες αργότερα με πήραν τηλέφωνο από τις εκδόσεις Νεφέλη και συμφωνήσαμε να εκδοθεί το βιβλίο.

Δυο χρόνια αργότερα έλαβα στο Παρίσι, όπου ζούσα τότε, ένα τηλεφώνημα από την Ιωάννα Χατζηνικολή. «Ζει στο Παρίσι ένας Αργεντινός συγγραφέας, ο Χουάν Χοσέ Σάερ», μου είπε. «Πάρ' τον τηλέφωνο, πήγαινε να τον δεις κι αν σε ενδιαφέρει θα ήθελα να το μεταφράσεις», πρόσθεσε.

Η συνάντηση με τον, μακαρίτη πλέον, Χουάν Χοσέ Σάερ έγινε ένα απόγευμα. Ήπιαμε έναν καφέ, πήγαμε να μαζέψουμε την κόρη του από το σχολείο και καταλήξαμε στο σπίτι του όπου ήπιαμε τρία μπουκάλια κρασί χωρίς να μιλήσουμε καθόλου για το βιβλίο.

Την άλλη μέρα την πήρα τηλέφωνο και της απάντησα: «θα το μεταφράσω». Επρόκειτο για ένα από τα σημαντικότερα και πιο πολυδιαβασμένα βιβλία του, με τίτλο «Ουδείς, ουδέν, ουδέποτε», με θέμα μια ελλειπτική εικόνα της Αργεντινής στη διάρκεια της τελευταίας δικτατορίας.

Για άγνωστους λόγους, το βιβλίο αυτό, που πολυδιαβάστηκε και βραβεύτηκε στο εξωτερικό, στην Ελλάδα πήγε άπατο. Η μετάφραση ήταν εξαιρετικά δύσκολη και παραδόθηκε με τέσσερις περίπου μήνες καθυστέρηση. Ήταν τέτοια η κατάθλιψη που απέπνεε - την κατάθλιψη της αργεντινής κοινωνίας επιδίωκε να δώσει άλλωστε ο συγγραφέας και το είχε πετύχει με εκπληκτικό τρόπο - που  η μετάφραση είχε καταστεί ηράκλειος άθλος.

«Και γιατί δε μου το είπες πιο πριν;», με ρώτησε η Ιωάννα Χατζηνικολή όταν εμφανίστηκα καθυστερημένος με τα χειρόγραφα ανά χείρας. «Το πρόβλημα θα το είχα εγώ, όχι εσύ», με αποστόμωσε.

Δεν έτυχε να ξανασυνεργαστούμε με την Ιωάννα Χατζηνικολή. Όμως κάθε φορά που ο δρόμος μου με έφερνε από τη Ζωοδόχου Πηγής, που στο μεταξύ είχε μεταφερθεί ο εκδοτικός της οίκος, είχα την ευκαιρία να έχω μια ευχάριστη συζήτηση μαζί της.

Σε μια από αυτές τις συζητήσεις μου είχε αποκαλύψει ότι ήταν ανηψιά του Νίκου Τσιφόρου. «Αυτά τα κακοαναθρεμένα μυξιάρικα, για τα οποία διάβαζες στα ευθυμογραφήματα στο Ρομάντζο, ήμουν εγώ και τα ξαδέλφια μου», μου είπε.

Μου διηγήθηκε επίσης πως οι υπόλοιποι μεγάλοι της οικογένειας δεν ήθελαν να αφήνουν το Νίκο Τσιφόρο πολύ με τα πιτσιρίκια, για να μην «τα χαλάσει», με την αθυροστομία του. «Εμάς όμως μας άρεσαν οι ιστορίες που μας διηγούνταν», μου είχε πει.

Για τελευταία φορά τη συνάντησα στο δρόμο, μια Κυριακή πρωί, πριν από ένα χρόνο ακριβώς. Είχε πάντα το ίδιο γνώριμο κέφι της, που την έκανε μια ευχάριστη παρέα. 
Δε θέλω να γράψω κοινοτοπίες περί πιο φτωχού εκδοτικού χώρου, αν και το πιστεύω, και άλλα τέτοια που ταιριάζουν σε δεκάρικους επικηδείων. Θέλω μονάχα να ελπίζω ότι η κοινωνία αυτή θα γεννάει πάντα εκδότες σαν την Ιωάννα Χατζηνικολή.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Ένα τραγουδάκι από την πλατεία Ταξίμ

Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να ακούσετε ένα τραγουδάκι που δημιουργήθηκε από ομάδα Τούρκων καλλιτεχνών, που εμπνεύστηκαν από τα γεγονότα της πλατείας Ταξίμ. Για την ενορχήστρωση αξιοποιήθηκαν ποτήρια και κατσαρολικά. Ενδιαφέρον...

http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=27343:me-katsaroles-kai-tigania-katapliktiko-tragoydi-gia-tin-eksegersi-sti-toyrkia-binteo&catid=54:turkey&Itemid=77

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης

ΤΟΥΡΚΙΑ: ΓΕΥΣΕΙΣ ΑΠΟ ΜΑΗ ΤΟΥ '68

Η εξέγερση ξέσπασε εκεί που κανείς δεν την περίμενε. Όμως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει δίκιο να δηλώνει πως οι διαδηλώσεις που συγκλονίζουν τα τουρκικά αστικά κέντρα δεν έχουν τίποτα κοινό με την Αραβική Άνοιξη. Πράγματι, μοιάζουν πολύ περισσότερο με το Μάη του '68.

Και, σε πολιτικό επίπεδο, σηματοδοτούν το πρώτο στρατηγικό πολιτικό λάθος του Ερντογάν, ασχέτως αν βραχυπρόθεσμα θα αποκομίσει, κατά πάσα πιθανότητα, οφέλη.

Οι ομοιότητες, σε επίπεδο συμβολισμών, είναι πολλές. Εξ ίσου πολλές είναι και σε επίπεδο κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών. Εξ ίσου διακριτές είναι οι διαφορές με τις εξεγέρσεις της Αραβικής Άνοιξης.
Οι εξεγέρσεις της Αραβικής Άνοιξης ήταν εξεγέρσεις μιας συμμαχίας της μεσαίας αστικής τάξης, που διεκδικούσε Δημοκρατία, και της φτωχολογιάς που διεκδικούσε ψωμί. 
Σε κάποιες χώρες με ισχυρή παρουσία μεσαίας αστικής τάξης, όπως η Τυνησία και, κατά δευτερο λόγο η Αίγυπτος, κατέληξαν σε κοινοβουλευτικές δημοκρατίες που κάνουν τα πρώτα αβέβαια βήματά τους.
Σε κάποιες άλλες η κοινωνική σύγκρουση συγκαλύφθηκε από το θρησκευτικό στοιχείο, όπως στο Μπαχρέιν, ενώ σε άλλες πήρε τη σύνθετη μορφή του εμφυλίου μεταξύ διαφορετικών φυλών ή (και) διαφορετικών θρησκευτικών δογμάτων (Υεμένη, Λιβύη, Συρία).
Στην Τουρκία αντιθέτως η εξέγερση ξεσπά σε μια περίοδο που η χώρα έχει περισσότερη Δημοκρατία από όση είχε γνωρίσει ποτέ, σε μια εποχή που η οικονομία γνωρίζει μια δεκαετή συνεχή ανάπτυξη, σε μια εποχή που ο διεθνής ρόλος της χώρας συνεχώς αναβαθμίζεται. Κι εδώ αρχίζουν οι ομοιότητες με τη Γαλλία.
Αυτοί που έχουν βγει στους δρόμους  στην Τουρκία δεν είναι οι φτωχοί. Είναι φοιτητές και νεαροί μεσοαστοί. Δυο κοινωνικές ομάδες που αυξήθηκαν αριθμήτικά λόγω της οικονομικής ανάπτυξης, που έχουν εξασφαλισμένο τον επιούσιο και αποζητούν την ποιοτική αναβάθμιση της ζωής τους, που ζουν και οραματίζονται τη ζωή τους σε έναν κόσμο πολύ πιο ευρύ από τα στενά όρια της Τουρκίας. Κάτι, που ενισχύεται και από την εξωστρεφή οικονομική και εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Ερτογάν, αλλά και από το διαδίκτυο. 
Δεν είναι τυχαίες οι αφορμές της εξέγερσης στην Τουρκία. Η αντίδραση στην καταστροφή μεγάλου μέρους ενός αστικού πάρκου της Κωνσταντινούπολης για να κατασκευαστεί ένα εμπορικό κέντρο και ο εκνευρισμός που προκάλεσαν η νέα, υπό έγκριση, νομοθεσία για το αλκοόλ και οι παρεμβάσεις σε θέματα εμφάνισης του προσωπικού των Τουρκικών Αερογραμμών. 
Τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά - με εξαίρεση φυσικά τον ενισχυτικό ρόλο του διαδικτύου - είχαν και οι εξεγερμένοι του 1968 στη Γαλλία. Κι εκεί, η αφορμή για την εξέγερση υπήρξε η σκληρή καταστολή μιας διαμαρτυρίας με αίτημα να επιτρέπεται στις φοιτήτριες να δέχονται επισκέψεις αγοριών στις φοιτητικές εστίες. 
Κι όλα αυτά σε μια εποχή που ο στρατηγός ντε Γκωλ είχε καταστήσει τη Γαλλία πυρηνική δύναμη και είχε αποχωρήσει από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, σηματοδοτώντας την ανεξαρτησία σχεδιασμών της γαλλικής πολιτικής από την Ουάσιγκτον.
Όπως το 1968 στη Γαλλία, ο στρατηγός ντε Γκωλ ήταν απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού παιγνιδιού και η ανττιπολίτευση έπαιζε ρόλο κομπάρσου την εποχή που βγήκαν στους δρόμους οι φοιτητές, έτσι και στην Τουρκία η εξέγερση ήρθε τη στιγμή που κανείς δε μπορούσε να αμφισβητήσει την πολιτική κυριαρχία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Ομοιότητες υπάρχουν, τηρουμένων των αναλογιών, και στην εκλογική βάση των δυο ηγετών:  είναι συντηρητική, θεοσεβούμενη - πιθανόν θεοφοβούμενη - και, χωρίς να έχει ιδιαίτερη ζέση, υποστηρίζει τον κοινοβουλευτισμό. Η εκλογική βάση του στρατηγού ντε Γκωλ ήταν οι αγρότες και η μικροαστική τάξη των πόλεων. Η ίδια ακριβώς είναι και η εκλογική βάση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Όπως και στη Γαλλία του 1968, έτσι και στη σημερινή Τουρκία μεγάλος αριθμός των διαδηλωτών είναι παιδιά των ψηφοφόρων του ισχυρού πολιτικού άνδρα.
Και φυσικά, όπως ο ντε Γκωλ, έτσι κι ο Ερντογάν, μετά τον αρχικό αιφνιδιασμό, απέδωσε την εξέγερση σε μια χούφτα εξτρεμιστές υποκινούμενους από το εξωτερικό.
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές αναδεικνύεται και άλλη μια ομοιότητα στη συμπεριφορά των δυο ανδρών: όπως ο ντε Γκωλ, έτσι κι ο Ερντογάν πίσω από τη σκληρή ρητορική του, αφήνει στους υπουργούς του και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τη φροντίδα των απαραίτητων συμβιβασμών για την εκτόνωση της κατάστασης.
Κάποιοι βεβαίως θα παρατηρήσουν ότι στο γαλλικό Μάη υπήρξε μια έντονη παρέμβαση του εργατικού κινήματος, πράγμα που στην περίπτωση της Τουρκίας, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δε διαφαίνεται. Πράγματι αυτό ισχύει, γιατί οι δυο εξεγέρσεις δεν ξεκίνησαν από το ίδιο σημείο εκκίνησης. Ούτε οι δυο χώρες έχουν την ίδια Ιστορία, αν και, από την εποχή του Μουσταφά Κεμάλ, το τουρκικό Κράτος υιοθέτησε πολλές από τις δομές του γαλλικού (π.χ. ο γάμος και η βάφτιση είναι διοικητικές πράξεις, οι θρησκευτικές τελετές είναι προαιρετικές).
Σε κάθε περίπτωση, όταν καταλαγιάσουν οι διαδηλώσεις θα αρχίσουν άλλου είδους πολιτικές διεργασίες, μακροχρόνιες, που μόνο προς όφελος της Δημοκρατίας στην Τουρκία θα αποβούν.
Ο Ερντογάν ωστόσο, μολονότι βραχυπρόθεσμα θα αποκομίσει πιθανόν οφέλη, με την έννοια ότι θα συσπειρώσει τους συντηρητικούς ψηφοφόρους, διέπραξε ένα στρατηγικό πολιτικό λάθος.
Η ακραία καταστολή - τέσσερις νεκροί σε διαδηλώσεις είναι πολλοί για μια αναδυόμενη Δημοκρατία - θέτει υπό αμφισβήτηση την εικόνα της Τουρκίας που ο ίδιος έχει λανσάρει και πουλάει ως πρότυπο τόσο στη Δύση, όσο και στο μουσουλμανικό κόσμο: αυτή του πολυπολιτισμικού και Δημοκρατικού Κράτους, όπου όλοι, ανεξαρτήτως θρησκεύματος ή εθνοτικής προέλευσης, θα έχουν θέση.
Και οι συνέπειες αυτού του λάθους είναι νωρίς για να αξιολογηθούν.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Μήνυμα από τους διαδηλωτές της πλατείας Ταξίμ

Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο έκκληση των διαδηλωτών της πλατείας Ταξίμ (Κωνσταντινούπολη) προς τη διεθνή κοινότητα για συμπαράσταση στον αγώνα τους. Την αναρτώ αμέσως παρακάτω, πληροφορώντας επίσης τον κάθε ενδιαφερόμενο ότι αύριο Δευτέρα, 3 Ιουνίου, στις 5.30' μμ, θα γίνει συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από την τουρκική πρεσβεία, στη συμβολή Βασ. Σοφίας και Ρηγίλλης.

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης 


Μήνυμα από την Τουρκία: "βοηθείστε μας να διαδώσουμε την είδηση"

(το μεταφρασμένο μήνυμα που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο)

Η κατάσταση γίνεται όλο και πιο σοβαρή. Η Κωνσταντινούπολη χρειάζεται τη βοήθειά σας, τώρα.

Κάτι γενναίο και σημαντικό συμβαίνει στην  Τουρκία. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι πρόκειται για μια καθυστερημένη έκφανση  του κινήματος Οccupy.

Οι πολίτες, κουρασμένοι από τον εκφοβισμό της κυβέρνησης, με τη διεφθαρμένη διαχείριση των δημόσιων χώρων και την απερίσκεπτη κατάχρηση της γης,  ενώνονται  για να προστατεύσουν ένα δημόσιο πάρκο στην καρδιά της Κωνσταντινούπολης το οποίο βρίσκεται υπό την απειλή της ισοπέδωσης για να κατασκευαστεί στη θέση του το 94ο εμπορικό κέντρο. Ο κόσμος παραμένει, παρά τις βίαιες επιθέσεις από την αστυνομία (να επισημάνω ότι η σημερινή επίθεση έγινε στις 5 π.μ. το πρωί!  Η αστυνομία έριξε δακρυγόνα και έκαψε σκηνές και ένα άτομο τραυματίστηκε).  Είναι η 3η ημέρα σήμερα και περισσότεροι από 10.000 άνθρωποι έχουν συγκεντρωθεί στο πάρκο!

Εν τω μεταξύ, οι δημόσιοι χώροι πωλούνται σε ξενοδοχεία και τα πολύτιμα οικοσυστήματα σπαταλούνται για περισσότερες βιομηχανίες, εργοστάσια παραγωγής ενέργειας και μια 3η γέφυρα στο Βόσπορο!

Το θέμα λοιπόν είναι πολύ πιο σοβαρό από το να σώσουμε τα δέντρα. Εδώ έχουμε τη νοοτροπία του «Μπορώ να κάνω οτιδήποτε θέλω», μια φασιστική νοοτροπία που όχι μόνο καταστέλλει, αλλά και διατάζει επιθέσεις στον κόσμο.

Και το χειρότερο είναι ότι τα ΜΜΕ λογοκρίνονται έτσι ώστε να μην διαδίδονται τα νέα..

Το # direngeziparki τώρα είναι αυτή τη στιγμή το 2ο  trending topic στο Twitter, παγκοσμίως.

Παρακαλούμε βοηθήστε μας να μοιραστούμε αυτό το μήνυμα και να σταματήσουμε τις αδίστακτες, απάνθρωπες πράξεις του Ερντογάν.

Τι μπορείτε να κάνετε:

- Προωθήστε αυτό το μήνυμα σε όλους τους γνωστούς σας

- Στείλτε μηνύματα υποστήριξης μέσω του Twitter με το hashtag 

# direngeziparki

- Προσθέστε @BBC  @ Reuters @CNN και άλλα μεγάλα κανάλια μέσα σε αυτά τα μηνύματα.

- Δημοσίευστε αυτό το μήνυμα στο Facebook

- Ενημερώστε τοπικά και εθνικά ΜΜΕ.

Παρακαλώ βοηθήστε να διαδώσουμε την είδηση σε παγκόσμιο επίπεδο.

Χρειαζόμαστε  την υποστήριξη σας τώρα! 

Πηγή: omniatv.com