ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΘΕΟΔΩΡΟ ΔΡΙΤΣΑ

«Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει το λαό ως εχθρό», αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο βουλευτής Α' εκλογικής πειρφέρειας Πειραιά του ΣΥΡΙΖΑ  Θεόδωρος Δρίτσας με αφορμή τα έκτροπα που προκάλεσαν οι καταστηματάρχες της Ύδρας την περασμένη Παρασκευή. Όταν ένας πολιτικός άμεμπτου ήθους, όπως ο Θεόδωρος Δρίτσας, συγχέει τόσο εύκολα το λαό με τα λαμόγια, γιατί δεν πρέπει να κάνει το ίδιο λάθος η Bild;

Αγαπητέ Θεόδωρε Δρίτσα,

Δε γνωριζόμαστε προσωπικά, όμως παρακολουθώ την πολιτική σου πορεία εδώ και πολλά χρόνια. Από τότε που ως ανένταχτος Αριστερός προσπαθούσες να δώσεις νέα πνοή στο Δήμο Πειραιά, επί κεφαλής του δημοτικού συνδυασμού «το Λιμάνι της Αγωνίας».

Χάρηκα για την εκλογή σου ως βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, και η παρουσία σου στη Βουλή, ακόμα και όταν διαφωνούσα ριζικά με τις απόψεις που διατύπωνες, δικαίωσε αυτή τη χαρά μου.

Για το λόγο αυτό η ανάγνωση της σημερινής σου ανακοίνωσης  ήταν για εμένα ένα παγωμένο ντους. 

 «Μια απλή διαδικασία φορολογικών ελέγχων μετατράπηκε από την κυβέρνηση σε ένα σώου επίδειξης αυταρχισμού», γράφεις. 

Θα ήμουν πρόθυμος να δεχθώ το επιχείρημά σου, αν το συνεργείο της φορολογικής αστυνομίας δεν είχε περάσει τη νύχτα του μέσα στο Αστυνομικό Τμήμα Ύδρας, πολιορκούμενο από πλήθος επιχειρηματιών του νησιού. 

Θα είχα συμφωνήσει μαζί σου και φυσικά και με τους Υδραίους, αν ο συλληφθείς ήταν ένας πλανόδιος πωλητής, ένα παιδί των φαναριών, ένας άστεγος που προσπαθούσε να βγάλει δυο δεκάρες πουλώντας χαρτομάντηλα στους περαστικούς.

Όμως ο καταστηματάρχης είναι ιδιοκτήτης ενός από τα πάμπολλα πανάκριβα εστιατόρια της Ύδρας, στα οποία το εισόδημά μου δεν μου επιτρέπει να μπω - όχι μόνοι τώρα, που για ετήσιο οικογενειακό εισόδημα 22.000 ευρώ καλούμαι να πληρώσω φόρο 1400 ευρώ και κάτι ψιλά, αλλά και όταν το οικογενειακό μου εισόδημα ήταν υπερτριπλάσιο. 

Και βεβαίως τα καταστήματα αυτά, με την  προϋπόθεση ότι καταβάλλουν τις ασφαλιστικές εισφορές του προσωπικού τους στα ασφαλιστικά ταμεία, ότι καταβάλλουν το ΦΠΑ όπως οφείλουν, και ότι δεν απασχολούν στην κουζίνα μετανάστες χωρίς χαρτιά για μεροκάματα της πείνας, έχουν υψηλά έξοδα. Σε κάθε περίπτωση όμως το εισόδημα των ιδιοκτητών τους είναι κατά πολύ υψηλότερο από το δικό μου, πιθανόν δε και από το δικό σου.

«Το συνεργείο της Οικονομικής Αστυνομίας αντί να βεβαιώσει τη φορολογική παράβαση, που διαπιστώθηκε, ανέχθηκε να υπερβούν αυτές τον αριθμό των 10, ώστε το αδίκημα να είναι Αυτόφωρο», γράφεις.

Δε γνωρίζω αν έχεις εργαστεί ποτέ σε εστιατόριο. Το έχω κάνει ως φοιτητής. Και γνωρίζω ότι, σε στιγμές που το μαγαζί είναι γεμάτο, που οι μισοί πελάτες απαιτούν «το λογαριασμό τους εδώ και τώρα», οι άλλοι μισοί, που μόλις έχουν καθίσει στις καρέκλες τους απαιτούν «να φάνε» επίσης «εδώ και τώρα», ενώ κάποιοι άλλοι περιμένουν ν' αδειάσει κάποιο τραπέζι για να καθίσουν αγριοκοιτάζοντας τον ταμία που «δε μπορεί να πάρει τα χέρια του», υπάρχει κίνδυνος να μην εκδοθεί κάποια απόδειξη. Και φυσικά είναι φορολογική παράβαση, που όμως οφείλεται σε λάθος από την πίεση της δουλειάς. Όταν ο καταστηματάρχης δεν κόβει δέκα αποδείξεις τότε σίγουρα υπάρχει πρόθεση.

Ορθώς λοιπόν δεν επισήμαναν τη φορολογική παράβαση από την πρώτη απόδειξη που δεν κόπηκε και περίμεναν να φτάσουν τις δέκα οι αποδείξεις.

Αγαπητέ Θεόδωρε Δρίτσα,

Στις αρχές της δεκαετίας του '90, προσπαθούσα να κερδίσω τη ζωή μου παραδίδοντας μαθήματα ξένων γλωσσών. Εργαζόμουν 10-12 ώρες την ημέρα για να κερδίσω χρήματα που με το ζόρι έφταναν το τοτινό ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη. Ένα από τα φροντιστήρια στα οποία εργαζόμουν ήταν στα Νέα Λιόσια. 

Κάθε φορά που πήγαινα εκεί, με το που περνούσα τον Κηφισσό και έμπαινα στο Περιστέρι, έπηζε το μάτι μου από αυτοκίνητα 2000 κυβικών και άνω. Με τον καιρό κατάλαβα ότι τα αυτοκίνητα αυτά ανήκαν στους ιδιοκτήτες κάτι βιοτεχνιών, που υπήρχαν στα υπόγεια των διόροφων κατοικιών, όπου εργάζονταν ο ιδιοκτήτης, η γυναίκα του, η μάνα του ή η πεθερά του και μερικοί αδήλωτοι Αλβανοί, τότε, εργάτες. Οι βιοτέχνες αυτοί αγόραζαν πρώτη ύλη, παρήγαγαν και πουλούσαν τελικό προϊόν χωρίς να κρατούν κανένα απολύτως παραστατικό. 

Μερικοί από αυτούς ήταν και γονείς μαθητών μου και, έτσι, μπόρεσα να γνωρίσω τι σόι άνθρωποι ήταν: αλαζόνες, επιδειξιομανείς, ορκισμένοι εχθροί των ατομικών ελευθεριών και των κοινωνικών δικαιωμάτων, ρατσιστές και οπαδοί της ανέλιξης σούρνοντας, γλείφοντας και με τα κέρατά τους. Με δυο λόγια το αντίθετο των ανθρώπων και των αξιών που υπερασπίζεσαι σε όλη σου τη ζωή ως ενεργός πολίτης και ως πολιτικός.

Αγαπητέ Θεόδωρε Δρίτσα,

Μεταξύ των εκλογικών αναμετρήσεων του Μαΐου και του Ιουνίου, πήρα συνέντευξη, από το συνάδελφό σου Γιώργο Σταθάκη, με την ιδιότητα του συνεργάτη του Ισπανικού Πρακτορείου Ειδήσεων για το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. 

Μου παρουσίασε ένα συνεκτικό πρόγραμμα, που βασίζονταν σε τρεις πυλώνες: μεταρρύθμιση της Δημόσιας Διοίκησης για την περιστολή της σπατάλης, αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και δημόσιες επενδύσεις για να βγει η οικονομία από την ύφεση.

Έχοντας υπ' όψιν μου τις αντιδράσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε μια σειρά μεταρρυθμίσεων τις οποίες θεωρώ απαραίτητες για την επιτυχία του πρώτου σκέλους του προγράμματος, είχα διατυπώσει τους προβληματισμούς μου στον ΑΤΑΚΤΟ ΛΟΓΟ (Βλ. Τα βαρίδια του Αλέξη Τσίπρα).

Διερωτώμαι πλέον, με δεδομένη την ανοιχτή υποστήριξη της δήλωσής σου προς φοροφυγάδες, πώς, ως κυβέρνηση, θα μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τη φορδιαφυγή.

Με εκτίμηση,

Γιάννης Χρυσοβέργης

Η «ΜΑΓΚΙΑ» ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ

Πλήθος Υδραίων επιτέθηκε σε συνεργείο του ΣΔΟΕ που συνέλαβε επιχειρηματία του νησιού, πολιόρκησε όλη τη νύχτα το αστυνομικό τμήμα του νησιού και προπηλάκισε το πλήρωμα του δελφινιού που είχε μεταφέρει στο νησί, μαζί με πολλούς τουρίστες, το συνεργείο των εφοριακών.

Στη χρεοκοπημένη Ελλάδα, με τους μισθούς των 500 ευρώ και τους 1,2 εκατομμύρια ανέργους πολλοί θεωρούν ακόμα την ανομία μαγκιά.

Είναι οι ίδιοι που βρίζουν τους «διεφθαρμένους» πολιτικούς, που θεωρούν πως την εγκληματικότητα τη φέρνουν οι «λαθρομετανάστες», που ονειρεύονται «έναν Παπαδοπουλο για να βάλει τάξη στο μπουρδέλο». 

Η μόνη μας άμυνα απέναντί τους είναι να απαιτούμε ακόμα και για ένα σπιρτόκουτο θεωρημένη απόδειξη κι αν αρνηθούν να μην ξαναπηγαίνουμε στα μαγαζιά τους.

Δεν πρόκειται για το πρώτο κρούσμα επίθεσης κατοίκων τουριστικής περιοχής γιατί «είχε το θράσος» να θέλει να ελέγξει τα βιβλία των επιχειρηματιών της περιοχής. Ήδη στις αρχές της περασμένης δεκαετίας, σε μια επίσκεψη κλιμακίου του ΣΔΟΕ στην Κάλυμνο, οι ντόπιοι καταστηματάρχες δήλωσαν «τεμπέληδες» κι έκλεισαν δευτεριάτικα όλα τα καταστήματα του νησιού. 

Το κλιμάκιο του ΣΔΟΕ έφυγε άπραγο. Κι επιπλέον, οι, κατά τα λοιπά, καλοί πατριώτες Καλύμνιοι, που μερικά χρόνια πριν παραλίγο να προκαλέσουν ελληνοτουρκική πολεμική σύρραξη διότι ο τότε δήμαρχός τους, αντί να ασκεί τα καθήκοντά του, έτρεχε σε βραχονησίδες κι ύψωνε ελληνικές σημαίες σε σκουπόξυλα, διαμήνυσαν στην πολιτική ηγεσία της χώρας,  ότι «δε θα επιτρέψουν να πατήσει εφοριακός το πόδι του στο νησί τους». Και τους πέρασε. 

Στις αρχές της άνοιξης του 2011 κλιμάκιο του ΣΔΟΕ επισκέφθηκε το Ληξούρι της Κεφαλονιάς. Και οι έμποροι της πόλης θεώρησαν σκόπιμο να κάνουν ένα βήμα παραπέρα. Όχι μόνο δεν επέτρεψαν το φορολογικό έλεγχο αλλά ξυλοκόπησαν τα μέλη του κλιμακίου και τους μετέφεραν, διαπομπεύουντάς τους στο πλοίο που τους είχε φέρει από την Πάτρα. Και πάλι τους πέρασε.

Κατά το χθεσινό κρούσμα στην Ύδρα, οι «καλοί πατριώτες», όχι μόνο πολιόρκησαν το Αστυνομικό τμήμα όλη τη νύχτα, όχι μόνο διέκοψαν την ηλεκτροδότηση του αστυνομικού τμήματος, αλλά προπηλάκισαν και το πλήρωμα του Δελφινού που, μεταξύ πλήθους τουριστών, είχε μεταφέρει και το κλιμάκιο του ΣΔΟΕ. Για να μπορέσει δε να αποχωρήσει από το νησί το κλιμάκιο, μαζί με τον συλληφθέντα, χρειάστηκε να αποσταλεί δύναμη των ΜΑΤ στο νησί.

Θα είχε ενδιαφέρον να μαθαίναμε αν ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Πειραιά, θα ασκήσει, όπως οφείλει, διώξεις σε βάρος  των «καλών πατριωτών», ή αν θα επιστρατευτούν οι βουλευτές της Α' Πειραιώς της ΝΔ  - το νησί είναι γαλάζιο προπύργιο -  και ποιος ξέρει και ποιών άλλων κομμάτων, για να μην επιβληθούν οι νόμιμες κυρώσεις σε αυτούς που έκαναν κουρελόχαρτο την έννοια της «έννομης τάξης».

Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε αν τη Δευτέρα, ένα άλλο κλιμάκιο του ΣΔΟΕ, συνοδευόμενο από επαρκή για την προστασία του αστυνομική δύναμη, θα καταπλεύσει στο νησί για να συνεχίσει τους ελέγχους των επιχειρηματιών ή αν, θα περάσει και πάλι ο τσαμπουκάς της μικρομεσαίας μαφίας των φοροφυγάδων.

Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε αν η πλοιοκτήτρια του Δελφινού εταιρεία θα υλοποιήσει την απειλή της να διακόψει, για λόγους ασφαλείας των πληρωμάτων της, τα δρομολόγια προς την Ύδρα, έστω μέχρι το τέλος του καλοκαιριού ή αν θα «υποκύψει» στις πιέσεις των βουλευτών και πολιτευτών της Α' Πειραιώς.

Αν όλα αυτά δε συμβούν η μόνη άμυνα που απομένει σε όσους πληρώνουμε τους φόρους μας, γιατί τους παρακρατούν αυτόματα από τους μισθούς μας ή από τα δελτία παροχής υπηρεσιών με τα οποία αμειβόμαστε, και οι οποίοι υποχρεωνόμαστε να πληρώνουμε κάθε χρόνο και πιο πολλούς φόρους εξ αιτίας αυτών των «καλών πατριωτών» είναι να μποϊκοτάρουμε για καιρό το νησί της Ύδρας. Εμείς μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς τους «καλούς πατριώτες». Αυτοί δε μπορούν να ζήσουν χωρίς εμάς. Είναι υποχρέωσή μας απέναντι στους εαυτούς μας, τις οικογένειές μας, την κοινωνία μας.

Γιάννης Χρυσοβέργης