Δυο χρόνια έχουν περάσει από την αποφράδα νύχτα που δυο αστυνομικοί, ενεργώντας σε διατεταγμένη υπηρεσία, πυροβόλησαν μια ομάδα νέων παιδιών και δολοφόνησαν τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Ακολούθησε ένα πρωτοφανές ξέσπασμα οργής της νεολαίας. Ένα ξέσπασμα που ΜΜΕ, πολιτικοί οργανισμοί και «σοβαροί πολίτες» αντιμετώπισαν με απαξία, χλευασμό, αιτήματα για σκληρή καταστολή. Κάποιοι στην Αριστερά, την πολιτική τους πενία φιλοτιμία ποιούντες, έσπευσαν να χαϊδέψουν τ'αυτιά της εξεγερμένης νεολαίας, στάθηκαν όμως ανίκανοι να την εμπνεύσουν. Γιατί σε όλους διέφυγε ότι η «τυφλή οργή», όπως την είπαν, των νέων είχε συγκεκριμένο στόχο: τη γενιά των γονέων τους. Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ του 2008 ήταν ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ.
Οι νέοι είναι θυμωμένοι με τη γενιά των γονέων τους, δηλαδή τη γενιά του Πολυτεχνείου και της Μεταπολίτευσης, γιατί, όταν κλήθηκε να παντρέψει την επαναστατική ρητορική της με την καθημερινότητα, ευτέλισε και εξευτέλισε τα ιδανικά της ανταλλάσσοντάς τα με «μια θεσούλα στο Δημόσιο» ή την αλαζονία ενός κρατικοδίαιτου επιχειρηματία.
Οι νέοι είναι θυμωμένοι με τη γενιά των γονέων τους γιατί εξέθρεψε ένα ανεπαρκές και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Σε όλους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς χώρους περιθωριοποίησε τους έντιμους πολιτικούς που προσπαθούσαν να παντρέψουν τις επιταγές της πραγματικότητας με τις αξίες του πολιτικού χώρου στον οποίο ανήκαν και ανέδειξε τα χειρότερα κατακάθια, αυτούς που χαϊδεύανε αυτιά αδιαφορώντας για τις συνέπειες των λόγων και των έργων τους.
Οι νέοι είναι θυμωμένοι με τη γενιά των γονέων τους γιατί ως γονείς αποποιήθηκαν το ρόλο τους, ως δάσκαλοι, παραιτήθηκαν της αποστολής τους, γιατί απαξίωσαν την παιδεία και τους δίδαξαν τη χωρίς ηθικούς φραγμούς αναζήτηση του κέρδους, τους μεγάλωσαν χωρίς ηθικές αξίες, χωρίς σημεία αναφοράς,
Οι νέοι είναι θυμωμένοι με τη γενιά των γονέων τους, γιατί έζησε στη χλιδή με δανεικά, ενώ αυτοί καλούνται να δουλεύουν σαν είλωτες μια ζωή, χωρίς την παραμικρή ελπίδα να απολαύσουν έστω και μικρό μόνο κλάσμα της πολυτελούς διαβίωσης των γονέων τους. Γιατί καλούνται «με φθαρμένα εργαλεία απ'την αρχή να ξαναρχίσουν», χωρίς να είναι αυτοί που «τα έπαιξαν όλα κορώνα γράμματα». Και το χειρότερο απ' όλα: γιατί ποτέ κανείς δεν τους δίδαξε να αντιμετωπίζουν δοκιμασίες.
Εδώ και πέντε χρόνια, από τη φοιτητική εξέγερση της άνοιξης του 2006 ζούμε τις μικρές και μεγάλες εκρήξεις οργής της νέας γενιάς. Κι αν κάτι με τρομάζει σ'αυτές είναι η απελπισία τους.
Γιάννης Χρυσοβέργης
Οι νέοι είναι θυμωμένοι με τη γενιά των γονέων τους, δηλαδή τη γενιά του Πολυτεχνείου και της Μεταπολίτευσης, γιατί, όταν κλήθηκε να παντρέψει την επαναστατική ρητορική της με την καθημερινότητα, ευτέλισε και εξευτέλισε τα ιδανικά της ανταλλάσσοντάς τα με «μια θεσούλα στο Δημόσιο» ή την αλαζονία ενός κρατικοδίαιτου επιχειρηματία.
Οι νέοι είναι θυμωμένοι με τη γενιά των γονέων τους γιατί εξέθρεψε ένα ανεπαρκές και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Σε όλους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς χώρους περιθωριοποίησε τους έντιμους πολιτικούς που προσπαθούσαν να παντρέψουν τις επιταγές της πραγματικότητας με τις αξίες του πολιτικού χώρου στον οποίο ανήκαν και ανέδειξε τα χειρότερα κατακάθια, αυτούς που χαϊδεύανε αυτιά αδιαφορώντας για τις συνέπειες των λόγων και των έργων τους.
Οι νέοι είναι θυμωμένοι με τη γενιά των γονέων τους γιατί ως γονείς αποποιήθηκαν το ρόλο τους, ως δάσκαλοι, παραιτήθηκαν της αποστολής τους, γιατί απαξίωσαν την παιδεία και τους δίδαξαν τη χωρίς ηθικούς φραγμούς αναζήτηση του κέρδους, τους μεγάλωσαν χωρίς ηθικές αξίες, χωρίς σημεία αναφοράς,
Οι νέοι είναι θυμωμένοι με τη γενιά των γονέων τους, γιατί έζησε στη χλιδή με δανεικά, ενώ αυτοί καλούνται να δουλεύουν σαν είλωτες μια ζωή, χωρίς την παραμικρή ελπίδα να απολαύσουν έστω και μικρό μόνο κλάσμα της πολυτελούς διαβίωσης των γονέων τους. Γιατί καλούνται «με φθαρμένα εργαλεία απ'την αρχή να ξαναρχίσουν», χωρίς να είναι αυτοί που «τα έπαιξαν όλα κορώνα γράμματα». Και το χειρότερο απ' όλα: γιατί ποτέ κανείς δεν τους δίδαξε να αντιμετωπίζουν δοκιμασίες.
Εδώ και πέντε χρόνια, από τη φοιτητική εξέγερση της άνοιξης του 2006 ζούμε τις μικρές και μεγάλες εκρήξεις οργής της νέας γενιάς. Κι αν κάτι με τρομάζει σ'αυτές είναι η απελπισία τους.
Γιάννης Χρυσοβέργης
