ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Έχοντας επενδύσει, εδώ και χρόνια, στον ακραίο ρατσιστικό λόγο και στον κουτοπόνηρο κυνισμό η κυβέρνηση του Κυριακούλη Μητσοτάκη εισπράττει, στα νησιά του Αιγαίου, τα επίχειρα της πολιτικής της.

Όμως η προσφυγική κρίση , ακόμα κι αν -ως δια μαγείας- αύριο σταματήσει ο πόλεμος στη Συρία, θα συνεχιστεί, γιατί είναι πολλοί οι πόλεμοι σε εξέλιξη και γιατί δίπλα στα θύματα των πολέμων θα καταφθάνουν στην Ευρώπη ολοένα περισσότερα θύματα της κλιματικής αλλαγής.

Είναι καιρός λοιπόν να μιλήσουμε για αυτήν και, κυρίως, να πάψουμε να τη βλέπουμε ως πρόβλημα.

Τα όσα διαδραματίζονται αυτές τις ημέρες στη Λέσβο και στη Χίο σηματοδοτούν, με τον πιο πανηγυρικό τρόπο, την παταγώδη αποτυχία της κυβερνητικής πολιτικής στη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης.

Το κυβερνών κόμμα υιοθέτησε ασμένως το ρατσιστικό λόγο των νεοναζί όσο ήταν στην αντιπολίτευση, σε σημείο που ήταν αδύνατο να ξεχωρίσεις τους πολιτευτές της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ  από αυτούς της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ όλα αυτά τα χρόνια.

Πρωτοστάτησε  στις πιο ακραίες ξενοφοβικές εκδηλώσεις σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, υποσχόμενο στις τοπικές κοινωνίες ότι «δε θα έρθουν βρωμιάρηδες» όπου δεν υπήρχαν δομές φιλοξενίας προσφύγων κι ότι «θα φύγουν οι βρωμιάρηδες» όπου υπήρχαν.

Κι η πολιτική αυτή, με τη βοήθεια της προπαγάνδας των ΜΜΕ, δικαιώθηκε. Πάνω από 250 Δήμαρχοι, επί συνόλου 332, ανήκουν στο χώρο της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, όπως επίσης και οι 12 από τους 13 Περιφερειάρχες. 

Έχοντας όμως υποσχεθεί στους πάντες ότι «δε θα έχουν βρωμιάρηδες» στον τόπο τους βρέθηκε μπροστά σε δύσκολες επιλογές όταν ήρθε η ώρα να κυβερνήσει.

Η αποσυμφόρηση των νησιών, την οποία υποτίθεται ότι θα ολοκλήρωνε σε μερικές μόλις εβδομάδες, προϋπέθετε ότι χιλιάδες προσφύγων θα μεταφέρονταν στις, ήδη υπερπλήρεις, δομές της ενδοχώρας.

Κι εκεί πρυτάνευσε για άλλη μια φορά ο κουτοπόνηρος κυνισμός. Κι αποφάσισε ότι προτιμάει να μη βρουν ούτε τη δική τους ψήφο στην κάλπη -οψέποτε γίνουν εκλογές- οι τρεις βουλευτές της, οι πέντε Δήμαρχοι κι ο «σαρξ εκ της σαρκός» της Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου, παρά να χαθούν 500.000 ψήφοι στο σύνολο της Επικράτειας.

Αναμενόμενη ήταν λοιπόν η καθολική έκρηξη οργής των κατοίκων της Λέσβου, της Χίου και της Σάμου, όταν ανακοινώθηκε η επίταξη των περιουσιών τους για να χτιστούν τα νέα «κλειστά», όπως ψευδώς ισχυρίζεται η κυβέρνηση, στρατόπεδα προσφύγων.

Όπως αναμενόμενο ήταν και ότι η αστυνομική βία θα γιγάντωνε αυτή την οργή, σε σημείο που η κυβέρνηση κλήθηκε να επιλέξει μεταξύ δυο επιλογών: της ντροπιαστικής γι' αυτήν απόσυρσης των ΜΑΤ και της επιβολής στρατιωτικού νόμου στα νησιά. Ευτυχώς για όλους επέλεξε το πρώτο, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι ανέκτησε την πρωτοβουλία των κινήσεων. Χρόνο κέρδισε, σε μια προσπάθεια να μετριάσει την πολιτική ζημιά.

Στρατόπεδα προσφύγων σε ακατοίκητες βραχονησίδες

Εδώ και ένα μήνα έκανε την εμφάνισή του κι ένα «εναλλακτικό» σχέδιο: η κατασκευή στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους πρόσφυγες σε ακατοίκητες βραχονησίδες.

Αυτή η απάνθρωπη και γι αυτό αποκρουστική πρόταση θα είχε πολύ σοβαρές πιθανότητες υλοποίησης αν δεν προσέκρουε σε δυο εμπόδια.

Το πρώτο από αυτά είναι ότι η χρηματοδότηση της κατασκευής τέτοιων στρατοπέδων δεν προβλέπεται από τα υφιστάμενα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης (οι δαπάνες για τη στέγαση και διατροφή των προσφύγων βαρύνουν 100% τον κοινοτικό προϋπολογισμό).

Το δεύτερο είναι πως η κατασκευή τέτοιων στρατοπέδων θα προκαλέσει την άμεση και βίαιη αντίδραση της Τουρκίας, καθ' όσον με την κατασκευή στρατοπέδων συγκέντρωσης σε ακατοίκητες νησίδες, αυτές αυτομάτως αποκτούν αιγιαλίτιδα ζώνη, με δυο λόγια η Ελλάδα αυξάνει την επικράτειά της σε βάρος των διεθνών υδάτων του Αιγαίου και, σε μερικές περιπτώσεις, σε βάρος της Τουρκίας.

Το πρόβλημα των νησιών

Ο προσφυγικός πληθυσμός  αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα ανέρχεται, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, μεταξύ 100.000 και 130.000 ανθρώπων, δηλαδή  0,8%-1,15% του πληθυσμού.

Δεν ισχύει το ίδιο όμως για τα πέντε νησιά που στεγάζουν στρατόπεδα προσφύγων και ιδίως για τη Λέσβο (20,4 % του πληθυσμού), τη Χίο (14,5% του πληθυσμού) και τη Σάμο (22,1% του πληθυσμού).

Ακόμα χειρότερα, στο Βαθύ της Σάμου, ο πληθυσμός των προσφύγων που διαμένουν στο εκεί στρατόπεδο  (7.300 περίπου σε μια εγκατάσταση για 780 ανθρώπους) υπερβαίνει τον πληθυσμό της πόλης, ενώ το στρατόπεδο της Μόριας έχει μεταβληθεί σε μια παραγκούπολη 19.500 κατοίκων, σε απόσταση μόλις πέντε χιλιομέτρων από την πόλη της Μυτιλήνης (27.500 κάτοικοι).

Ο υπερπληθυσμός των στρατοπέδων, έχει ως συνέπεια οι υπάρχουσες υποδομές υγιεινής να είναι το λιγότερο ανεπαρκείς, ενώ τα ευρωπαϊκά κονδύλια για τη σίτιση όλων αυτών των ανθρώπων που περιμένουν ατέλειωτους μήνες να κληθούν σε συνέντευξη για την εξέταση του αιτήματός τους για άσυλο, είναι επίσης ανεπαρκέστατα, με αποτέλεσμα να υποσιτίζονται.

Εύλογη είναι είναι λοιπόν η δυσφορία του ντόπιου πληθυσμού κι επίσης εύλογα μεταφράζεται σε οργή, όταν γίνεται σαφές ότι η κυβέρνηση δεν επιθυμεί να μεταφέρει πρόσφυγες στην ηπειρωτική χώρα.

Και είναι εντελώς φυσιολογικό, στα θολά νερά αυτής της οργής να ψαρεύουν οι κάθε λογής ακροδεξιοί.

Όπως φυσιολογικό είναι η οργή αυτή να συμπυκνώνεται στο παράλογο αίτημα: «δε θέλουμε ούτε ανοιχτά, ούτε κλειστά κέντρα στα νησιά μας». Παράλογο, γιατί τα συγκεκριμένα νησιά θα παραμείνουν πύλες εισόδου προσφύγων στην Ελλάδα για πολλά-πολλά χρόνια.

Η δυσεπίλυτη εξίσωση της προσφυγικής κρίσης

Ο πρόσφυγας, όπως κι ο μετανάστης, ουδέποτε ήταν καλοδεχούμενος από την πλειοψηφία του πληθυσμού στη γη που κατέφθανε ικέτης. Η διαφορετικότητά του τρόμαζε, τρομάζει και θα τρομάζει. Για το λόγο αυτό άλλωστε, στην καθ' ημάς Ανατολή από τους αρχαίους χρόνους οι πολιτισμοί έθεταν επιτακτικά το ηθικό καθήκον της προστασίας  του: από τον Ξένιο Δία, ως τις χριστιανικές επιταγές αλληλεγγύης. Στην εποχή μας το καθήκον αυτό απορρέει από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Ακριβώς λόγω του φόβου και της δυσπιστίας  με την οποία αντιμετωπίζεται από τις κοινωνίες ο ξένος -πολύ δε περισσότερο ο ικέτης- αλλά και επειδή η προσφυγική κρίση δεν μπορεί να περιμένει να αλλάξουν νοοτροπία οι κοινωνίες, η διαχείρισή της με όρους σεβασμού στα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ένα εξαιρετικά δυσεπίλυτο πρόβλημα.
Προκειμένου να εξετάζονται τα αιτήματα ασύλου με απόλυτο σεβασμό στα δικαιώματα των αιτούντων απαιτείται χρόνος, γεγονός που μαθηματικά δημιουργεί προβλήματα υπερπληθυσμού στις δομές φιλοξενίας, το οποίο με τη σειρά του συνεπάγεται μη αποδεκτές συνθήκες διαβίωσης.
Η προσπάθεια επιτάχυνσης των διαδικασιών εξέτασης των αιτημάτων ασύλου από την άλλη, οδηγεί, ηθελημένα ή αθέλητα, σε βιαστικές αποφάσεις, με θύματα τους αιτούντες διεθνή προστασία.
Είναι προφανές ότι για την παρούσα κυβέρνηση οι προβληματισμοί αυτοί είναι ανύπαρκτοι κι ότι το μόνο της πρόβλημα είναι πως δεν έχει το θάρρος να εφαρμόσει τις πολιτικές του, ομόσταβλού της στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, Βίκτορ Όρμπαν.
 Σαφές είναι επίσης ότι πίσω από την φαινομενική αδυναμία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ να βρει μια ισορροπία ανάμεσα στις αποδεκτές συνθήκες διαβίωσης στα κέντρα υποδοχής και στην ταχεία διεκπεραίωση των αιτημάτων ασύλου, κρύβονταν η προσπάθεια να ισορροπήσει μεταξύ της απάνθρωπης συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας και των αξιών των ψηφοφόρων του.
Μήπως η άφιξη των προσφύγων είναι μια ευκαιρία;
Κι ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των συμπολιτών μας είναι πεπεισμένη ότι οι πρόσφυγες είναι μείζον πρόβλημα της κοινωνίας μας, ότι απομυζούν «τους λιγοστούς πόρους σε περίοδο κρίσης», ότι «απειλούν την εθνική μας υπόσταση» και πάει λέγοντας, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.
Το ελληνικό Κράτος δεν ξοδεύει ούτε ένα ευρώ για τη στέγαση και σίτιση των προσφύγων, οι οποίες χρηματοδοτούνται αποκλειστικά από Ευρωπαϊκούς πόρους.
Αντιθέτως, δεκάδες χιλιάδες θέσεων εργασίας δημιουργήθηκαν  στις ΜΚΟ, που εμπλέκονται στη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης -και μάλιστα με αξιοπρεπείς αμοιβές-, στην Υπηρεσία Ασύλου,  στις εταιρείες παρασκευής γευμάτων και τις λοιπές γηγενείς εταιρείες, που κλήθηκαν να παράσχουν προϊόντα και υπηρεσίες στις δομές φιλοξενίας των προσφύγων.
Είναι σαφές λοιπόν ότι οι ισχυρισμοί που συνοψίζονται στη φράση «δεν αντέχει άλλους πρόσφυγες η Ελλάδα», είναι πέρα για πέρα ιδεοληπτικοί και εξωπραγματικοί.
Πέρα από αυτό όμως, είναι σαφές ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα ο πληθυσμός της οποίας μειώνεται σταθερά εδώ και μια δεκαετία, τάση η οποία θα είχε αρχίσει ήδη από την αρχή της δεκαετίας του '90, αν τότε δεν είχαν εγκατασταθεί στη χώρα μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μεταναστών από την Αλβανία και την Ανατολική Ευρώπη. 
Οι άνθρωποι αυτοί εργάζονται στην Ελλάδα, μεγάλωσαν τα παιδιά τους που μιλούν ελληνικά και εξασφάλισαν, με τις ασφαλιστικές τους εισφορές, είκοσι περίπου χρόνια βιωσιμότητας στο συνταξιοδοτικό σύστημα.
Το οποίο συνταξιοδοτικό σύστημα είναι σήμερα αντιμέτωπο και πάλι με το κάθε άλλο παρά πλαστό δίλημμα: υπερβολικά υψηλές ασφαλιστικές εισφορές ή συντάξεις πείνας;
Η εγκατάσταση στη χώρα μερικών εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών θα μπορέσει να δώσει μια μεσοπρόθεσμη λύση σε αυτό το πρόβλημα. Αρκεί βεβαίως να υπάρχουν επιθεωρητές εργασίας.

Γιανης Χρυσοβέργης

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ: ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ ΤΩΡΑ, ΠΟΤΕ;

Τα χαράματα της Κυριακής οι ομάδες κρουσης της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ δολοφόνησαν έναν Ιρακινό μετανάστη σε μια κλιμάκωση της στρατηγικής του τρόμου, που εδώ και χρόνια εφαρμόζουν.

Περισσότεροι από 200 άνθρωποι έχουν νοσηλευτεί του τελευταίους τρεις μήνες, μετά από τις «περιποιήσεις» των ομάδων κρούσης των νεοναζί.

Κι όλα αυτά με την κυβέρνηση να παρακολουθεί απαθής το «θεάρεστο έργο» τους και την Αριστερά σε μακάρια αδιαφορία. Όπως ακριβώς, ενενήντα χρόνια πριν, στη Γερμανία.

Η δολοφονία τα χαράματα της Κυριακής ενός ιρακινού μετανάστη, στην είσοδο ενός ιδιωτικού χώρου προσευχής Μουσουλμάνων πέρασε στα ψιλά των περισσότερων εφημερίδων. Άλλωστε το θύμα είχε «λάθος θρησκεία» και «λάθος εθνικότητα».

Η μοναδική εφημερίδα που έδωσε έμφαση στο θέμα, ΤΑ ΝΕΑ, αποφεύγει να κάνει την παραμικρή αναφορά στην τρομοκρατική δραστηριότητα των ομάδων κρούσης της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, που, στο τελευταίο τρίμηνο, έχει στείλει στα νοσοκομεία περισσότερους από 200 ανθρώπους, μεταξύ αυτών και το Δήμαρχο Κορίνθου.

Το σκηνικό είναι πάντα το ίδιο. Μια ομάδα πέντε - δέκα μοτοσικλετιστών, με μαύρες μπλούζες στις οποίες αναγράφεται με τεράστια γράμματα «Χρυσή Αυγή», επιλέγουν μεμονωμένα θύματα , νυχτερινές κυρίως ώρες. Εξαίρεση αποτελεί η επίθεση στο Δήμαρχο Κορίνθου, την οποία πραγματοποίησαν οι σωματοφύλακες του βουλευτή Κορινθίας της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, παρουσία του τελευταίου φυσικά.

Οι ίδιοι άνθρωποι, εισβάλλουν μαζικά σε καταστήματα όπου εργάζονται μετανάστες, και, με την απειλή της καταστροφής του καταστήματος, υποχρεώνουν τους καταστηματάρχες να απολύσουν τους μετανάστες υπαλλήλους τους και να προσλάβουν Έλληνες, τους οποίους φυσικά υποδεικνύουν οι ίδιοι.

Όλον αυτό τον καιρό, δεν έχει συλληφθεί ούτε ένας δράστης αυτών των τρομοκρατικών επιθέσεων, παρά το γεγονός ότι αυτές συμβαίνουν σε περιοχές που η παρουσία της Αστυνομίας είναι τουλάχιστον αυξημένη.

Είναι προφανές ότι η στρατηγική του τρόμου έχει κλιμακωθεί και, στο προσεχές διάστημα, θα κλιμακωθεί ακόμα περισσότερο. Τους ξυλοδαρμούς και τις απειλές θα τους αντικαταστήσουν οι δολοφονίες.

Οι μαθητές του Γκαίμπελς έχουν επιλέξει ως αποδιοπομπαίο τράγο τους μετανάστες. Πριν από αυτούς, τα ΜΜΕ και οι κυβερνήσεις είχαν προλειάνει το έδαφος. 

Οι δηλώσεις του Ανδρέα Λοβέρδου περί «υγειονομικής βόμβας», την οποία δήθεν συνιστούν οι μετανάστριες οροθετικές εκδιδόμενες γυναίκες - το γεγονός ότι, στο διάστημα τουλάχιστον που η Αστυνομία ανακοίνωνε τις εθνικότητες των οροθετικών εκδιδομένων γυναικών, το 70% από αυτές ήταν Ελληνίδες δεν είχε σημασία για τον κ. Λοβέρδο - δε διαφέρουν σε τίποτα από τις ψευδείς ανακοινώσεις της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ που αποδίδουν τις πυρκαγιές του καλοκαιριού σε εμπρησμούς με δράστες μετανάστες (κι ας ήταν Έλληνες οι περισσότεροι συλληφθέντες για εμπρησμό εξ αμελείας).

Κι όπως στη δεκαετία του '20, κάθε μέρα και περισσότεροι Γερμανοί πείθονταν ότι «για όλα φταίνε οι Εβραίοι», έτσι και σήμερα στην Ελλαδα, κάθε μέρα και περισσότεροι Έλληνες θα πιστεύουν ότι «για όλα φταίνε οι μετανάστες». Και φυσικά στη συνέχεια θ' ακολουθήσουν οι «κομμουνιστές», οι «μασόνοι» και ο «διεφθαρμένος κοινοβουλευτισμός».

Είναι επίσης δεδομένο ότι από την κυβέρνηση, τα κόμματα που την απαρτίζουν και από τα ΜΜΕ δεν πρέπει να περιμένουμε κάποια σοβαρή αντίδραση. Οι άνθρωποι αυτοί «συγκινούνται» από τη δολοφονία ενός μετανάστη,  αλλά την αμέσως επόμενη στιγμή, θα προσπαθήσουν με τους Ξένιους Διες τους να συγκαλύψουν την αντικοινωνική τους οικονομική και φορολογική πολιτική, γεμίζοντας τα δελτία ειδήσεων με τηλεοτικά πλάνα που επιδεικνύουν - δίκην ρωμαϊκού θριάμβου - εκατοντάδες συλληφθέντων «λαθρομεταναστών».

Αντίδραση σε αυτή τη βαρβαρότητα μπορεί να υπάρξει μονάχα από την Αριστερά. Με την προϋπόθεση ότι η τελευταία θα συνειδητοποιήσει την ανάγκη να εγκαταλείψει τη νιρβάνα της κ,αι θα αποφασίσει να είναι παρούσα, με δικό της λόγο και διεκδικήσεις, εκεί που οι άνθρωποι υποφέρουν: στις γειτονιές. 

 Και κυρίως, χτίζοντας δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης χάρη στα οποία θα απαλύνεται η φτώχεια, θα αποφεύγουν οι άνθρωποι την έσχατη εξαθλίωση της ζητιανιάς, θα ατενίζουν με αισιοδοξία το αύριο μέσα από τη διατήρηση της αξιοπρέπειάς τους σήμερα.

Αν αυτά δε συμβούν, σε λίγους μήνες κείμενα σαν κι αυτό δε θα βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Η οργανωμένη τρομοκρατία των νεοναζί θα έχει αποδώσει καρπούς. Από κει και πέρα η κατάληψη της εξουσίας κι η μετατροπή της ελλάδας σε ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης θα είναι μια τυπική διαδικασία.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ. Γνωρίζω ότι πολλοί που θα διαβάσουν αυτό το κείμενο θα το βρουν «υπερβολικό». Μακάρι να έχουν δίκιο.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΑΔΕΣΠΟΤΗ ΒΟΜΒΑ

Μια βόμβα που χαρακτηρίστηκε «αδέσποτη» διαμέλισε ένα 15χρονο αγόρι από το Αφγανιστάν, που έψαχνε στα σκουπίδια να βρει κάτι να φάει. Η ίδια βόμβα τραυμάτισε βαρύτατα τη 10χρονη αδελφή του - πιθανότατα θα την αφήσει ανάπηρη για πάντα - και ελαφρότερα τη 45χρονη μητέρα τους.
Με τρελαίνει η σκέψη και μόνο, ότι η γυναίκα αυτή πήρε τα παιδιά της, διένυσε με τα πόδια χιλιάδες χιλιόμετρα, μέσα από εμπόλεμες ζώνες, ναρκοπέδια, διέσχισε αφιλόξενα βουνά και θάλασσες, για να εξασφαλίσει στον εαυτό της και στα παιδιά της μια φτωχική, αλλά ειρηνική ζωή.
Έφτασε στην Ελλάδα και πίστεψε ότι τα βάσανά της είχαν τελειώσει. Στέγη δεν υπήρχε γι αυτήν και τα παιδιά της, ούτε και καμιά μορφή στοιχειώδους υποδοχής. Κοιμόντουσταν όπου έβρισκαν κι έψαχναν τα σκουπίδια για να βρουν κάτι να ξεγελάσουν την πείνα τους. Ήταν όμως ευχαριστημένοι. Δεν κινδύνευαν να τους διαμελίσουν οι βόμβες κάποιου ΝΑΤΟικού αεροπλάνου, ούτε να τους δολοφονήσουν οι ορδές των Ταλιμπάν στο όνομα της πίστης.
Χθες τη νύχτα έγιναν «παράπλευρη απώλεια» στον πόλεμο που έχουν κηρύξει κάποιοι επικίνδυνοι ηλίθιοι εναντίον αγνώστου εχθρού. Δε με νοιάζει αν οι ηλίθιοι αυτοί δηλώνουν «επαναστάτες» ή «πατριώτες» (προσωπικά, όσο τραβηγμένο κι αν φαίνεται, δε θα εκπλησσόμουν αν μια μέρα μάθαινα πως τη βόμβα είχαν τοποθετήσει επίτηδες Χρυσαυγίτες, όχι κατά της ΕΕΔΕ, αλλά για να σκοτώσουν κάποιο δύσμοιρο μετανάστη που είχαν δει να ψάχνει τα σκουπίδια). Αυτοί που σπέρνουν βόμβες στα τυφλά κι αυτοί που ονειρεύονται να πιουν το αίμα μεταναστών έχουν ένα κοινό σημείο: την κτηνώδη βία. Δεν έχουν ιδεολογία, δεν έχουν αξία άλλη εκτός από τη δίψα για αίμα.
Όμως, το χθεσινοβραδυνό δράμα αναδεικνύει για άλλη μια φορά την απανθρωπιά της απουσίας μεταναστευτικής πολιτικής. δεν είναι το μόνο. Κάθε λίγο και λιγάκι στα νησιά του Αιγαίου ξεβράζονται τα πτώματα κάποιων δύσμοιρων, που δε μπόρεσαν ποτέ να φτάσουν στον Παράδεισο.
Υπάρχουν σαφείς υποψίες πλέον - σε ό,τι αφορά στην Ιταλία και στη Μάλτα είναι βεβαιότητα - ότι το προσωπικό της FRONTEX, του ευρωπαϊκού συντονιστικού οργάνου για την αντιμετώπιση της μετανάσυτευσης, αρνείται να παράσχει βοήθεια σε σκυλοπνίχτες γεμάτους με απελπισμένους που βουλιάζουν. Έχουν καταγγελθεί κατ' επανάληψη και έχουν αποδειχθεί, κακοποιήσεις μεταναστών από άνδρες του Λιμενικού Σώματος - αυτούς που ήθελαν να πιουν αίμα Αλβανών - στα κολαστήρια που ονομάζονται κατ' ευφημισμό «κέντρα υποδοχής».
Προχθές το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καταψήφισε κοινή πρόταση Σοσιαλιστών και Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος με την οποία «γίνονταν σύσταση» στο προσωπικό της FRONTEX να μην αρνείται τη βοήθεια σε ανθρώπους ευρισκόμενους εν κινδύνω. την πρόταση καταψήφισαν οι ομάδες των Φιλελεύθερων, των Πράσινων, της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, πολλοί βουλευτές του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και μερικοί του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, απαιτώντας να τεθούν σαφείς κανόνες συμπεριφοράς του προσωπικού της FRONTEX που θα θεσπίζουν την υποχρέωση παροχής βοήθειας σε ανθρώπους που κινδυνεύουν.
Όσοι νομίζουν ότι μπορούν με τα πολυβόλα να αποτρέψουν την έλευση των στρατιών των εξαθλιωμένων - στρατιές που η ίδια η ευρωπαϊκή πολιτική προς τον Τρίτο Κόσμο δημιουργεί - απατώνται. Το προσπάθησε και η Ρώμηαϊκή Αυτοκρατορία και απλώς κατέρρευσε Οι στρατιές αυτές δεν έχουν άλλο δρόμο από το να έρθουν εδώ. Και θα το πράξουν όσες χιλιάδες κι αν δολοφονηθούν, άμεσα ή έμμεσα.
Αντέχει η Ευρώπη όλη αυτή την κοσμοσυρροή; Η απάντηση είναι ένα κατηγορηματικό όχι. Επιβάλλεται η εκπόνηση μιας ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής. Με παροχή ασύλου σε όλους όσοι είναι πρόσφυγες λόγω πολέμου ή θεομηνιών. Με παροχή οικονομικής και τεχνικής βοήθειας για να μάθουν ένα επάγγελμα που θα τους εξασφαλίζει τα προς το ζην αξιοπρεπώς στη χώρα προέλευσής τους για τους υπόλοιπους.
Λύσεις υπάρχουν. Όμως οι λύσεις αυτές δε βολεύουν,ούτε το μεγάλο Κεφάλαιο, αλλά ούτε και τα εκατομμύρια των «έντιμων ανθρώπων κυρ Παντελήδων», που θέλουνε να πιουν «αίμα μετανάστη» και το εννοούν. Βάζοντάς τον να εργάζεται χωρίς δικαιώματα, άπειρες ώρες για ένα ξεροκόμματο.

Γιάννης Χρυσοβέργης