Οι υστερικές κραυγές του Ευάγγελου Βενιζέλου περί επανάληψης του «βρώμικου '89» θα ήταν εντελώς γραφικές αν δεν υπήρχαν δυο σαφείς ομοιότητες με τη σημερινή κατάσταση: η διολίσθηση της πολιτικής αντιπαράθεσης στην πολιτική ηθικολογία και το προδιαγραφόμενο φιάσκο της, προαναγγελθείσης, ποινικής διαδικασίας.
Αποφασίζοντας, με συνοπτικές διαδικασίες, η κυβέρνηση να παραπέμψει στο Ειδικό Δικαστήριο το Γιώργο Παπακωνσταντίνου, έναν πολιτικά ξοφλημένο τέως υπουργό, ο οποίος κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του βάζει τα χεράκια του και βγάζει τα ματάκια του, εδραίωσε στην κοινωνία την πεποίθηση ότι της προσφέρει έναν αποδιοπομπαίο τράγο για να κρύψει τις δικές της τις πομπές.
Αναδεικνύοντας σε μείζον - δηλαδή σε μοναδικό - ζήτημα πολιτικής αντιπαράθεσης την υπόθεση της «λίστας Λαγκάρντ» ο ΣΥΡΙΖΑ, έπεσε στην παγίδα του ΣΥΝ του 1989, ο οποίος, αφού αναλώθηκε σε μια βίαιη αποκειστικά ηθικολογική προεκλογική εκστρατεία γύρω από το σκάνδαλο Κοσκωτά, αποκόμισε αρνητικά πολιτικά οφέλη, βοηθούντος και του φιάσκου της ποινικής διαδικασίας που ακολούθησε.
Τότε, από αυτή τη βίαιη ηθικολογία, που συνοψίζονταν στην εμμονή της παραπομπής στο Ειδικό Δικαστήριο του Ανδρέα Παπανδρέου, κατά παράβαση των αρχών του Κράτους Δικαίου, που απαιτούν τουλάχιστον αποχρώσες ενδείξεις ενοχής για την παραπομπή ενός ανθρώπου σε δίκη, επωφελήθηκε η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Μπορεί το πανελλήνιο να ήταν πεισμένο για τον κεντρικό ρόλο του Ανδρέα Παπανδρέου στο σκάνδαλο Κοσκωτά. Από τη στιγμή όμως που ο Αγαμέμνων Κουτσόγιωργας είχε αποφασίσει να τον καλύψει το φιάσκο της ποινικής διαδικασίας ήταν προδιαγεγραμμένο.
Και οι συνέπειες του φιάσκου ήταν βαρύτατες. Στους πολίτες εδραιώθηκε η πεποίθηση ότι κανένας πολιτικός δεν τιμωρείται για τα ανομήματά του. Και στους διαχειριστές της εξουσίας εδραιώθηκε μια κουλτούρα ασυδοσίας. Με αποτέλεσμα τη σημερινή απαξίωση του κοινοβουλευτισμού σε ευρέα κοινωνικά στρώματα.
Η υπόθεση της «λίστας Λαγκάρντ» συνιστά αναμφίβολα σκάνδαλο. Οι φορολογικές αρχές είχαν στα χέρια τους ένα αρχείο το οποίο όφειλαν να αξιοποιήσουν ελέγχοντας αν οι καταθέσεις των περιεχομένων σε αυτό πολιτών δικαιολογούνταν από τα εισοδήματα που αυτοί είχαν δηλώσει. Αυτό έπραξαν οι φορολογικές αρχές της Γαλλίας και άλλων τεσσάρων χωρών με τους δικούς τους πολίτες με αξιοσημείωτα αποτελέσματα. Αυτό δεν έπραξαν οι ελληνικές φορολογικές αρχές, εν γνώσει των πολιτικών τους προϊσταμένων και γι' αυτό είναι σκάνδαλο.
Είναι όμως αμφίβολο αν, έστω και ένας από τους πολιτικούς και υπηρεσιακούς υπεύθυνους αυτής της ηθικής και ποινικής αθλιότητας μπορεί να καταδικαστεί σε ένα Κράτος Δικαίου.
Το επίμαχο ηλεκτρονικό αρχείο είναι προϊόν υποκλοπής, όπως και το αρχείο που παρέλαβε «επίσημα» ο Γιάννης Στουρνάρας από το Γάλλο ομόλογό του, άρα κανένα από τα δυο δε μπορεί να παρουσιαστεί ως τεκμήριο σε κανένα δικαστήριο. Προϋπόθεση για να αποδειχθούν, τόσο οι κατηγορίες που βαρύνουν το Γιώργο Παπακωνσταντίνου σύμφωνα με την κυβέρνηση, όσο και οι κατηγορίες που κατά το ΣΥΡΙΖΑ βαρύνουν τους Γιώργο Παπακωνσταντίνου και Ευάγγελο Βενιζέλο, είναι αυτά τα αρχεία να γίνουν δεκτά ως αποδεικτικά στοιχεία από το Ειδικό Δικαστήριο. Ακόμα λοιπόν κι αν η Βουλή αποφασίσει την παραπομπή αμφοτέρων στο Ειδικό Δικαστήριο - πράγμα διόλου απίθανο μιας και η ψηφοφορία θα είναι μυστική - η δίκη, εφ' όσον διεξαχθεί από τακτικό δικαστήριο και όχι από έκτακτο στρατοδικείο, θα εξελιχθεί σε ένα ακόμα ποινικό φιάσκο.
Για το φιάσκο της ποινικής διαδικασίας η γονατισμένη από την οικονομική βαρβαρότητα κοινωνία δε θα ψέξει την κυβέρνηση. Θα ψέξει τον κοινοβουλευτισμό, χωρίς διακρίσεις. Ως κοινοβουλευτικό κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ - ας μας επιτραπεί να θεωρούμε τις κορώνες των κ. Βενιζέλου και Κεδίκογλου επιεικώς φαιδρότητες - μόνο να χάσει έχει από την απαξίωση του κοινοβουλευτισμού. Αντιθέτως η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, ένα δηλωμένα αντικοινοβουλευτικό κόμμα, είναι ο μόνος κερδισμένος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να καταλάβει ότι δε θα αυξήσει την επιρροή του απεμπολώντας τις ανθρωπιστικές αξίες που ως ΣΥΡΙΖΑ, ΣΥΝ και ΚΚΕ εσ. υπερασπίστηκε με πάθος 38 ολόκληρα χρόνια.
Θα κερδίσει τις καρδιές της καθημαγμένης κοινωνίας με έναν μόνο τρόπο: χτίζοντας δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης. Πεδίο δράσης που απαιτεί έξυπνες ιδέες, πρακτικό μυαλό και, κυρίως πολλή και άχαρη δουλειά. Αν δεν το κάνει και επιμείνει στη στείρα ηθικολογία απλώς θα χάσει το τραίνο.
Γιάννης Χρυσοβέργης
